Yalnızca anneler mi özler evlatlarını,
Yalnız anneler mi bekler,
Ya evlatlar…
Özlemez mi hiç annelerini, beklemez mi hiç evlatlar,

Sahi güçlü olan o yürek ana yüreği değil miydi?
Evlatlarını sıkı sıkı kucaklayan,
Her acıyı yüreğinde paklayan,
Evladı için her şeye katlanan,
Ana yüreği…

Ananın evladı olsa da, evladın anası yok mudur?
Ananın yüreği yansa da, evladın kalbi yok mudur?
Ana özler tamam da, evladın hasreti yok mudur?
Evlatta da yürek var evlatlar da özler analarını,
Bunu bilen yok mudur?

Bir sahil kenarı akşamüstü,
Bir yanda denizin büyüsü, diğer yanda ben,
Dalgalar sahilde çırpınırken,
Çırpınan kalbimde hep hüzün.

Dalgalar taa derinden gelen bir çığlık gibi,
Bir o yana bir bu yana savrulup giderken,
Tamda derinden geliyor hüzün,
Kalbim kırık gönlüm üzgün.

Duyulan ses denizin kızgınlığımı,
Yoksa kalbimin sessizliğimi,
Sessiz, çaresiz içimdeki ses,
Tükeniyorum bende nefes nefes…

Bir kuş olmak, özgürce dolaşmak,
Bir su olmak, akıntıya koşmak,
Bir rüzgar olmak, gönlünce esmek,
Bir rüya, bir hayal olmak istiyorum.

Gökyüzünde salına salına,
Bir ırmakta bakına bakına,
Esintide büyük bir hızda,
Geleceğe umutla koşmak istiyorum.

Bir güneş olmak, ışıtmak dünyayı,
Bir su olup, cana can katmayı,
Rüzgar gibi dertleri atmayı,
Umutların canı, canların heyecanı olmak istiyorum…

Nasılsın? diye sordular bana.

Bende nasılsın diye sordum kendi kendime.

Kendim cevapladım.

İçimden gelen, kalbimden sızarak dilime dökülen o nağmelerle. Ve dedim ki;

Karpuz gibiyim.

Dışı yemyeşil bir bostan

İçi kan ağlayan bir gülistan.

Ve çektim nefesimi derinden ve içten

Vazgeçtim artık tebessüm ve gülüşten.