Bugün bir cümle okudum.

“Türkiye’deki en temel iletişim sorunlarından biri, zarif davrandığınız zaman insanların sizi zayıf sanmasıdır.” Diyordu.

Evet, biz toplum olarak öyle bir hale geldik ki; Tebessüm etmekle sırıtmayı, ciddi olmakla somurtmayı birbirine karıştırmaya başladık. Bakışlarımız, bakış açılarımız bizi doğru düşünebilme kabiliyetinden alıkoydu.

ALLAH herkesi insan olarak yarattı, fakat insan olarak kalmayı kişinin kendine bıraktı. İnsanın yaradılışında olması gereken vicdan, izan gibi şeylerde de insanlar kendilerini yoksullaştırdı.
İnsanlar kendilerine bakmayı o kadar çabuk unuttular ki. İyilik acizlik, kötülük bir güç skalası oldu.
İçimizdeki iyilik pınarlarını tek tek kuruttuk. İyiliğin aptallık, güler yüzün şımarıklık olduğuna inanmaya başladık. Doğru bakamayınca hiç doğru göremedik.

Her insanın öğretisi, bilgisi, görgüsü, düşüncesi farklı olabilir. Sizin gibi bakmayabilir hayatın gerçeklerine. Belki sizin için normal görünen, onun için kabalık sayılabilir. Belki de size karşı kibar oluyordur. Niçin size gösterilen kibarlığı hak etmediğinizi düşünerek onu acizlikle suçluyorsunuz?
Neden biliyor musunuz? Küp içindekini sızdırır dışına. İçinde iyilik, güzellik, kibarlık vs. kırıntıları olmayanlara çok yabancı, çok iğreti gelir bu incelikler. Her insan, sahip olduğu duygu ve düşüncesine göre değerlendirir karşısındakini. Anonim bir söz vardır “Ne umarsın bacından, bacın ölür acından.” Kişinin içinde yoksa nezaket, nasıl bilir zarafet.

Sadece aynı dille konuşmak değil, aynı gönlü paylaşmakla olur iletişim. Sıkça kullandığım bir sözüm vardır. İletişim bir sanattır, yerinde kullanırsan seni uçuran bir kanattır.

İyi insanları aptal zannetmeyin olur mu?

Gece saat 3, günün en sessiz zamanı. Günün ışıltılı yorgunluğu, yerini dinlenmeye bırakmış. Gündüzün yorgunluğunu alan o derin uykunun vakti. Her şey uyuyor. Belki de güzel rüyalar görüyorlardır.
Herkes sakin ve sessiz. Pencerenin önüne sessizce yaklaşıp perdenin arkasına sığınıyorum. Aslında korkuyorum. Issız bir manzaranın karşında, her gün aynı saatte başlıyor gece. Tüm büyüyü bozan bir kıpırdanmayla, yolun karşısında hareketlenmelerin başladığını izliyorum. Bir tarafımda derin bir korku, diğer tarafımda tarif edemediğim bir heyecan.

Eski Man marka kamyonları bilir misiniz? İşte onların uzun kasalılarından. Sessizliği, egzozundan çıkan gürültüyle yırtıyor. Geceye ben geldim mesajı veriyordu.
Kamyonun park ettiği yol ile aramızda büyük bir tarla ve ikinci bir yol vardı. Sanki olanı biteni izlemeliyim, farkında olmalıyım her şeyin. Bakmayın farkındalık anlayışıma, yaşım daha altı veya yedi. Demek ki bazı şeyler, yaşın ipoteği altında olmuyor.

Kamyonun park etmesinin ardından, yavaş yavaş kalabalıklaşan bir ortam oluşuyor. İlk gün çok merak etmiştim bu kadar insan neden gecenin bu saatinde geldi, kim bunlar? Her gün aynı manzara, ben yine perdenin arkasındayım. Beni görmüyorlardı, ama ben onların hareketlerini çocuk ruhunun bana verdiği cesaretle, korkarak izliyordum. Haftalarca izledim. Meraklı bekleyişim fazla uzun sürmedi. Fazla değil, 15 dakika sonra; tak, tak, tak tak tak… Kulağı tırmalayan, yüreğe korku veren, ne kötü sesler.

Ben, gökkuşağını sadece yağmurun ardından açan, güneşin ışıkları zannederdim. Meğer, gece karanlığında silahlar eşliğinde de olabiliyormuş. Bu sayede, bunu da öğrenmiş oldum. Korkumdan gözlerimi kırpabildim mi hatırlamıyorum. Bir duvarın arkasında, hiçbir şeyi kaçırmadan tüm olanı biteni izlemeye çalışırken, acaba soluğumun sessizliği korkutmuş olabilir mi beni? Hem korkuyordum hem merakıma yenik düşüyordum. Hatırlıyorum yaşanan tüm detayları. Hatırladıkça, yaşadığım o anlar gözümün önünde yeniden tekrar ediyormuş gibi acı veriyor.

Şafak sökene kadar devam eden bu durum, karanlığın yerini aydınlığa terk etmesiyle birlikte son buluyor, sabaha kadar yaşanan hengamenin izleri yavaş yavaş ortaya çıkıyordu. Güneşin doğmasıyla yarasaların yuvalarına çekilmesi gibi, herkes bir anda kayboluyordu.
Onların kaybolup gitmesi bendeki izleri de alıp gitmiyordu. İnsan çocukluğunda yaşadığı hiçbir şeyi kolaylıkla unutmuyor. Ya bir tebessümle ya da bir buruklukla hatırlıyor.
Düşünmeden edemiyorum. Sabaha kadar camın önünde ayakta ve soğukta nasıl beklemişim, canımın hiç kıymeti yokmuş gibi. Belki de yoktu. Çok düşündüm biliyor musunuz? Beni hiç merak eden olmamış. Acaba ben buna nasıl dayandım, çocukken bunları akıl edemiyorsunuz. Sabaha kadar zamanınız böyle geçiyor ve sabah okula gitmeniz gerekiyor. Tabii gidebilirseniz. Ne zor günlerdi. Bunları hatırladıkça gözüm yaşarıyor.

O zamanlarda acaba her yer, herkes mi böyle diye düşünürdüm. Gerçi farklı yerleri görme imkânımız hiç olmadı ama, merak işte. Biz sokakta bile rahat oyun oynayamazdık ki, başka yerlere gidelim, başka insanlar tanıyalım. Sonra öğrendim başka yerleri de başka insanların hayatlarını da. Başka dünyalar ve başka insanlar tanıdım, sıcacık sevgi yorganının altında, güvenli ve huzurlu bir çocukluk geçirmişler.
Ya ben? Kalabalıkların arasında hep yalnız yaşamışım. Ne kıskanılacak bir hayatım olmuş ne de kıskanabileceğim tanıdıklarım. Şikâyet etmiyorum, sadece dertlenip hüzünleniyorum. Ne yapalım, bizim nasipte buymuş. Herkesin canı sağ olsun.

Yıkıp gitmek istiyorum tüm tabularımı, tüm hayallerimi.
Çıkıp gitmek istiyorum kabul edilemediğim bu hayatın, derin dünyalarından. Sığınmaya, tutunmaya çalıştığımız kalpler mi güvenli, yoksa aydınlık dünya mı? Yaşarken öğreniyoruz bütün bunları. Bir yaşamın içine doğuyoruz. Tabi yaşadıklarımız kader mi, keder mi? Onu da bilemiyoruz. Yoruldum. İstemiyorum artık beni ve hiç kimseyi.

Yalanın, tespih tanelerinin huşu ile çekilmesi gibi söylendiği bu dünya, bana dar geliyor. Nefesimi kesiyor yapmacık davranışlar. Ruhumu sıkıyor kalbini putlaştırmış sahte insanlar.
Nefesim, ciğerlerimi delercesine soğuk dokunuşlarıyla vuruyor kalbime. Kalmadı kalbimde bir sıcaklık. Üşüyorum ve korkuyorum. Bakınıyorum etrafıma boşluktan seslenircesine. Her bakış kayboluşumu resmediyor bana.
Korkuyorum artık her nefesten, şaşırtmıyor beni hiçbir söz. Şaşırmıyorum insanların duygu depremcisi olduklarına. Güven duvarlarının altında kaldım. Ne atacağım imdat çığlıklarını ne de altında kalıp beklerken yıkılan kalbimin acısını hissetmeyecekler. Duymayacaklar beni sahte insanlar.
Sessizliğimin ve çaresizliğimin, ayazda kalmış kuruluğunu gözyaşlarım ile ıslatmak istiyorum.
Evet. Ağlamak istiyorum bu halime. Hem de hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyorum. Gözyaşlarım kalbimi yumuşatsın, nefesime soluk olsun istiyorum. Yüreğimdeki tarifsiz acıyı yıkasın istiyorum.
Bir sağanak gibi dökülmek istiyorum. Köşeme çekilip sessizce hıçkırıklara boğulmak istiyorum.
Üzülemiyorum biliyor musunuz? Kalbim donmuş, yüzüm solmuş, gözyaşım kurumuş. Dilim lal olmuş. Sözlerim sarhoş. Konuşsam da konuşmasam da boş.

Aslında neye üzüleceğimi, neden üzüleceğimi bilmiyorum. Kendimi yuvasız kalmış bir kuşun çırpınışlarında hissediyorum. Neye, nereye sığınsam, bilemiyorum. Diyorum ki; duygularıyla kalbimde oluşturdukları harabenin yıkık duvarları arasına mı sığınayım, sözleriyle zedeledikleri güvene, öze mi sığınayım? Kaldı mı benim için sığınabileceğim bir çatı.
Kaçmak istiyorum, yalanın ibadet olmadığı yerlere. Çekip gitmek istiyorum naylon duyguların bir çift yüzü, sayısız sahte bakışlara dönüştürdüğü yerlerden.
Sahi, sahte duyguların duvarları arasında kendimize sahici bir dünyayı nasıl kurduk. Nasıl yaptık biz bunu kendimize? Bulamadık değil mi sığınılacak yerler.
Sevginin sahte, aşkın yavan olduğu bu güven çöplüğünde nasıl kaldık? Her maskenin arkasında kalan yapmacık yaşamların, bizim hayatımızı bir tuvale çizer gibi çizmesine niçin izin verdik?
Kaybolduk bu ışıltılı dünyanın sahte gülüşleri arasında. Bu dünyanın düzenine ayak uydurup tüm ışıltıyı gasp eden, bu ışığı herkese çok göreni, ben görmek istemiyorum.
Sığınamadığım, sığmadığım ne kalplerde ne de başka yerlerde olmak istemiyorum.
Tek sığınabileceğim kalbim kaldı. Onu da soldurmayın diyorum.